یک روزی که شب نداشت

در جنگلی که درخت نداشت

رفت شکار شیری که سر نداشت

این سروده من اگر سر و ته نداشت

ولی ارزش شنیدنش را داشت

این جسم من از خاک است

در خاک رود روزی

این حرف قشنگ من

هم پاک شود روزی

 نظر بدید

دریا را دوست دارم بخاطر امواجش

کوه را دوست دارم بخاطر استواریش

گل را دوست دارم بخاطر لطافتش

خورشید را دوست دارم بخاطر رنگ طلاییش

تو را دوست دارم بخاطر اینکه:

مظهر تمام این صفات هستی

سه درد یکباره آمد به سراغم

غریبی و اسیری و غم یار

غریبی و اسیری چاره دارد

غم یار و غم یارو غم یار

 خوب بید